WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : Historische figuren

Paus Gregorius I

bijgenaamd de Grote (Rome ca. 540 - aldaar 12 maart 604), paus van 590 tot 604, de grootste paus op de overgang van Oude Kerk naar middeleeuwen, stamde uit een Romeinse senatorenfamilie; van 572 tot 573 was hij stadsprefect. In 575 trok hij zich uit het openbare leven terug in het door hem gestichte Andreasklooster op de Clivo Scauri, het familiebezit te Rome. Op verzoek van paus Pelagius II ging hij in 579 naar Constantinopel, waar hij tot 585 diens vertegenwoordiger bleef bij de Byzantijnse keizers. Na de dood van Pelagius (7 febr. 590) werd hij bij acclamatie tot diens opvolger gekozen (bisschopswijding 3 sept. 590).
In de noodtoestand van Midden-ItaliŽ, veroorzaakt door pest, hongersnood en Longobardenoorlogen, voorzag hij door een georganiseerde hulpverlening; zijn milddadigheid en zijn sympathieke persoonlijkheid maakten hem tot een van de meest populaire pausen. Bijzondere relaties onderhield hij met de Germaanse stammen die zich sinds de Volksverhuizing in het westen gevestigd hadden: via de Frankische vorstin Brunhilde kon hij de eerste missionarissen onder leiding van Augustinus (van Canterbury) naar de Angelsaksen in Engeland zenden (596); met koning Reccared van de Visigoten in Spanje stond hij in contact via zijn vriend Leander, bisschop van Sevilla; bij Theodolinde, vorstin der Longobarden in ItaliŽ, bemiddelde hij in de vrede van 593.
Dit alles kreeg extra reliŽf door de onmacht van de Byzantijnse keizers om de chaotische toestanden in hun westerse gebieden te beheersen. De morele en maatschappelijke leiding van het pausschap in het Westen is mede door Gregorius' pontificaat bevorderd.
Zijn grootste betekenis ligt in de doorwerking van zijn spiritualiteit. Door zijn persoon, zijn brieven, preken en traktaten heeft hij, als 'eerste middeleeuwse paus', de kerk van de volgende eeuwen sterk aangesproken. Alle gangbare theologische disciplines staan tot in de 18de eeuw onder zijn invloed: de erfenis van Aurelius Augustinus heeft hij gepopulariseerd en doorgegeven; moraal en ethiek vonden in zijn Commentaar op het boek Job voor eeuwen het handboek; zijn evangelie-homilieŽn hebben, o.a. via de brevierlecties, de latere exegese beÔnvloed; zijn leefprogram, de Regula pastoralis, opgesteld na zijn bisschopswijding, werd het modelboek voor de waarlijke zielenherder; zijn Dialogen vormden de onuitputtelijke bron voor de heiligenverbeelding in legende en iconografie.
In plaats van 'universalis papa' (Lat., = universeel paus) noemde hij zich, o.a. tegenover de patriarch van Constantinopel, bij voorkeur: 'Servus servorum Dei' (Lat., = dienaar der dienaren Gods), een titel die, sindsdien traditioneel geworden, in de sfeer van het Tweede Vaticaans Concilie opnieuw ecclesiologische verwachtingen wekte.
Zijn rechtstreekse invloed op de ontwikkeling van de Romeinse liturgie blijft omstreden (de verscheidene versies van het Sacramentarium Gregorianum stammen uit de 8ste/9de eeuw). Zijn kerkmuzikale invloed is grotendeels legendair (zie Gregoriaanse muziek). Gregorius wordt uitgebeeld schrijvend en met een duif op zijn schouder, symbool van de Geest die zijn werk dicteerde. Het volk vereerde hem al spoedig als heilige. Feestdag: 3 sept. In vele legenden en middeleeuwse volksverhalen leeft zijn gedachtenis voort.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer