WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : Vissen
 

De zeeprik

Orde : Petromyzontiformes - familie : Petromyzonidae - geslacht : Petromyzon en soort Petromyzon marinus. De zeeprik behoort tot de Cyclostomata, een oude groep van overgebleven leden van de Agnatha, of kaakloze vissen.
De zeeprik beweegt zich voort door zijn aalachtige lijf te 'rimpelen'. Hij heeft een ongebruikelijke levensstijl die net zo vreemd is als zijn uiterlijk primitief is. Hij hecht zich met zijn getande zuignapmond aan andere vissen en zuigt hun bloed op. Hoewel hij een trage zwemmer is, maakt hij twee heldhaftige trektochten die bijna zijn hele leven in beslag nemen.
De zeeprik leeft in twee zeer verschillende werelden. Als de eieren in een zoetwaterrivier zijn uitgekomen, drijven de larven een aantal jaren stroomafwaarts naar de zee, terwijl ze ondertussen steeds groter worden. Volwassen dieren leven in open zee waar ze hun beruchte bloedzuigende gewoonte botvieren. Als de zeepril wil gaan paaien, gaat het volwassen dier nog één keer terug naar zoet water. De zeeprik komt maar heel langzaam vooruit. Zijn lichaam is niet geschikt om te zwemmen en hij legt steeds maar korte stukjes af.
In het larvestadium woelt de zeeprik in de modder op de bodem van de rivier waar hij geboren is, en filtert er de langsdrijvende detritus (kleine organische deeltjes) uit. Maar het is juist het volwassen dier dat zo'n fascinerende en gruwelijke eetgewoonte heeft, die ons inzicht geeft in hoe de voorvaderen van deze soort, wellicht miljoenen jaren geleden, gejaagd hebben. Een volwassen zeeprik hecht zijn mond vast aan de huid van zijn slachtoffer en raspt er overheen tot er bloed vloeit. Dan zuigt hij het bloed en andere lichaamssappen op. Bijna iedere vis is geschikt, snoek, karper, forel, grote steur, snoekbaar, Atlantische kabeljauw en makreel. De aanslag is echter niet altijd fataal, zeker niet als de prooi groter is dan de zeeprik zelf.
De zeeprik keert, na een volwassen leven op zee, terug naar een rivier om zich te vermenigvuldigen. Het mannetje en het vrouwtje maken een kuil in de rivierbodem door stenen met hun bek weg te slepen. Een aantal dagen lang legt het vrouwtje slierten eieren die door het mannetje met sperma worden bedekt. Na afloop gaan de volwassen dieren dood. De larven die uitkomen, blijven meestal verborgen in de bodem van de rivier, maar drijven tijdens de groei stroomafwaarts. Aan het einde van het larvestadium, dat wel zeven jaar kan duren, ondergaat de larve een metamorfose.
In de twintigste eeuw is de zeeprik via kanalen in alle Noord-Amerikaanse grote meren binnen gedrongen en heeft de jacht- en commerciële visserij geruïneerd. Ook nu nog eist hij jaarlijks zijn tol, hoewel er op grote schaal wordt gecontroleerd. Maar in veel delen van Europa, met name in Portugal en op de Balkan, is gerookte of gestoomde zeeprik een delicatesse, en overbevissing tijdens de paaitijd bedreigt veel populaties.


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer